Μέσα από τα σκουπίδια προσπαθούν να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Οι ελάχιστοι έως ανύπαρκτοι οικονομικοί πόροι τους σπρώχνουν μπροστά σε ότι παλιό, πεταμένο και άχρηστο για άλλους.
Τα αποφάγια για να σιτιστούν ή ο,τιδήποτε άλλο τους φανεί χρήσιμο για να ντυθούν ή να σκεπαστούν, αναζητούν σε κάθε κάδο απορριμμάτων άποροι και άστεγοι. Η πείνα τους έχει «θερίσει» και δεν διστάζουν να συγκεντρώσουν μέσα από τα σκουπίδια ο,τιδήποτε τους φανεί χρήσιμο.
Πλέον, όταν ψαχουλεύουν, τους αφήνουν αδιάφορους βλέμματα οίκτου και συμπόνιας. Συνεχίζουν απερίσπαστοι την αναζήτηση. Άλλωστε είναι εμφανές πια ότι δεν είναι οι μόνοι που ξεγελούν την πείνα τους με τα περισσεύματα σπιτιών ή εστιατορίων και φαστ-φουντ που καταλήγουν στον κάδο.
Οι ταλαιπωρημένες φιγούρες μέσα στα σκουπίδια έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας της πόλης.
Καθημερινή τροφή Πριν από λίγους μήνες, οι εργαζόμενοι σε σούπερ μάρκετ αντίκριζαν γνώριμα πρόσωπα έξω από τα καταστήματα να περιμένουν τη στιγμή που θα πεταχτούν στους κάδους τα ληγμένα τρόφιμα από τα ράφια και τα ψυγεία.
Τελευταία, οι ενδιαφερόμενοι να πάρουν τα ληγμένα προϊόντα έχουν πολλαπλασιαστεί. Χαρακτηριστική περίπτωση μάρκετ στην περιοχή του Φυτόκου, έξω από το οποίο, όπως είχε γράψει ο «Τ», ανέμεναν την τοποθέτηση στους κάδους των ληγμένων τροφίμων μια μικρή ομάδα ηλικιωμένων ατόμων.
Οι υπάλληλοι περιγράφουν ότι μήνες τώρα οι εικόνες είναι ακόμη πιο θλιβερές. Νωρίς, το πρωί, γνωρίζοντας πια τις ώρες που το μάρκετ αδειάζει τα ράφια του από τα ληγμένα, κάνουν «ουρά»..μπροστά από το σημείο απόρριψης των σκουπιδιών.
Ξύδι και σεις κουφάλες παράγοντες κλπ. κλπ. Μιά λύση μόνο έχουμε και ακούστε το καλά όλοι.
Αφήστε τον Παπανδρέου να δοκιμάσει.
Υπάρχει ρε κόσμος που υποφέρει. Και τα πράγματα είναι δύσκολα. Προσωπικά Δεν δίνω δεκάρα αν πέντε έξι κατεστραμμένες τοπικές της κακιάς ώρας γκρινιάζουν που δεν θα μπορούν να σβήνουν κλήσεις για παρκάρισμα.
Το χειρότερο είναι ότι σε κάθε γειτονιά είναι πέντε - έξι ανύπαρκτοι ψευτοπαράγοντες, που ζυμώνουν όποιον βρίσκουν ότι (και καλά) το κόμμα μένει στην απέξω.
Εννοώντας την πάρτυ τους. Νομίζουν αυτοί οι λαθρέμποροι ότι είναι το κόμμα.
Αλλού τα σάπια ρε. Σιγά μην αδικήθηκε το κόμμα που δεν παίρνουν καρέκλα οι άχρηστοι.
«Ποιος το περίμενε στ' αλήθεια, να βγουν ψευτιές και παραμύθια και να ξεχάσουν τώρα πια τα λόγια εκείνα τους, που μας τα 'λέγαν κάθε βράδι απ' τα Λονδίνα τους.
Μα δεν πειράζει, δεν πειράζει, δεν θα το βάλουμε μαράζι και δεν θα κλάψουμε που πάλι μας ξεχάσατε, γιατί δεν είν' πρώτη φορά που μας τη σκάσατε και στην υγειά σας μια οκαδούλα εμείς θα πιούμε και στη μικρή την Ελλαδούλα μας θα πούμε:
Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου κι όσο μπορείς κρατήσου και στα παλιά παπούτσια σου, γράψε όσα λέν' οι εχθροί σου.
Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά, οι σύμμαχοι στη μοιρασιά, κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις, γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις.
Σε κάθε χιονισμένη ράχη, σαν πολεμούσαμε μονάχοι, όλοι λαγούς με πετραχήλια μας ετάζατε και μεσ' στα μάτια με λατρεία μας κοιτάζατε.
Μα ξεχαστήκαν όλα εκείνα, η Πίνδος και η Τρεμπεσίνα, ίσως μια μέρα εμάς που τόσο αίμα εχάσαμε, να μας καθήσουν στο σκαμνί, γιατί νικήσαμε.
Μα φυσικό θα μας φανεί κι αυτό ακόμα και στην Ελλάδα μας θα πούμε μ' ένα στόμα:
Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου κι όσο μπορείς κρατήσου και στα παλιά παπούτσια σου, γράψε όσα λέν' οι εχθροί σου.
Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά, οι σύμμαχοι στη μοιρασιά, κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις, γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις».
.jpg){kind=small}
